Gidene susmak

Zavallı ben. Zavallı yüreğim. Yine bir geceyi ızdırabımla karıştırmış hiç bitmeyecek zannediyorum. Yine ruhumu bir dipsiz kuyuya kapatmış da çığlık atmaya bile çekiniyorum. 
Oysa kendimle konuşmayı iyi bilirim ben. Fakat bu gece ağzımdan çıkanı bilhassa çığlıklarımı bile duyamıyorum. Biliyorum güneş doğacak. Biliyorum bir bebek ilk kez anne diyecek. Biliyorum bir yerlerde toprak en kuru yerinden yeniden filiz verecek. Her şeyden önce bu zifiri karanlık bitecek. Güneş doğacak yüreğim. Güneş, her zamankinden en bi umutlu doğacak.  
Fakat aldığım nefes, gün doğunca bana yetecek mi bilmiyorum. Bilmediklerimin zararı yok. Bildiklerim bana bir kamyon yük oluyor. Zihnimi yan odada bırakmam mümkün değil. 
Siz hiç gidene kaldınız mı? Ben bu gece boğazında altın dikenlerle, ben bu gece ne yapacağını bilmeden, ben bu gece karanlıkta bir çocuk gibi...